.

شکست منهای بهانه ، سرزنش و شکایت!!!

در اطراف ما افراد زیادی هستند که هنوز مسئولیت صددرصد اعمال خود را نپذیرفته اند و همیشه مسئولیت نرسیدن به اهدافشان را به گردن دیگران می اندازند. منظور از قبول مسئولیت این است که افراد باید خود را مسئول هر اتفاقی که در زندگیشان می افتد بدانند نه دیگران را!! متاسفانه بسیاری از افراد به محض اینکه در وست ویژن و یا هر کار دیگری شکست می خورند ، دیگران را سرزنش می کنند و آنها را مسئول می دانند؛ پدر ، مادر ، دوست ، همکار ، لیدر ، زیر مجموعه ، مدیر ، هوا و حتی شاید ستاره بخت و اقبال را.(!)

اما "پیش شرط" رسیدن به موفقیت در هر کاری ، این است که خود را مسئول صد درصد نتایج آن کار بدانیم ، چه این نتایج مثبت باشند و چه منفی!! اگر این پیش شرط را بپذیریم و چند شرط دیگر را هم به آن اضافه کنیم ، مهمترین گام را به سوی موفقیت در کار خود برداشته ایم.

شرط اول؛ بهانه جویی را کنار بگذاریم.

در بیشتر مواقع وقتی نتیجه ای بر خلاف انتظار یا برنامه ریزی هایمان می گیریم ، بلافاصله می گوییم ما نقشی نداشته ایم و فلان شخص ، شرکت یا مدیر مسئول ناکامی ما هستند! در حالی که بهتر است از خود بپرسیم؛ چه اشتباهاتی مرتکب شدیم که نتوانستیم از کار خود نتیجه بگیریم؟ چه باورهایی داشتیم؟ چه تدابیری لازم بود که اعمال کنیم اما نکردیم؟ و...

حتما خاطرتان هست که عده زیادی از افراد در مجموعه های مختلف ، ارسال نشدن به موقع کارتها و محصولات و یا نداشتن امنیت سایت را مهمترین عامل شکست خود در وست ویژن می دانستند! اما آیا واقعا مشکل این افراد این بود؟ آیا با حل شدن این مشکلات آنها هم در کار خود موفق شدند؟! حالا عده ای دیگر O-Bank  ، V-Bank و استپ هشت را مهمترین عامل شکست خود می دانند!!! فکر می کنید با حل شدن این مشکلات ، این افراد در کار خود موفق خواهند شد؟ پاسخ منفی است. چرا که اینگونه افراد معمولا تحت تاثیر عادات و باورهای محدود کننده خود زندگی می کنند!!!! به طور مثال در همین "ایران" خودمان عده زیادی از مردم مشکلات اقتصادی کشور را مهمترین عامل شکست خود می دانند! در حالی که عده ای دیگر با همین شرایط اقتصادی شبانه روز زحمت می کشند و در کار خود هم بسیار موفق هستند. این افراد به جای بهانه گیری همیشه به دنبال مهارتهای جدید هستند و در مقابل مشکلات ایستادگی می کنند و اگر هم در کاری موفق نشوند ، جز خودشان هیچ شخص دیگری را مقصر نمی دانند.

شرط دوم ؛ دست از سرزنش کردن برداریم.

همه ما می دانیم که سرزنش کردن ، جز اتلاف وقت هیچ نتیجه دیگری در بر نخواهد داشت و هرقدر هم که دیگران را مقصر بدانیم و سرزنش کنیم ، تغییری در ما و نتایجی که به دست آورده ایم ایجاد نخواهد شد. اما باز هم برای خالی کردن عصبانیت و خشم خود ، بارها این کار را انجام می دهیم تا شاید به این وسیله آرامتر شویم!! ای کاش به جای سرزنش و توهین به دیگران ، یک بار دیگر کنترل اوضاع را در دست بگیریم و با نگاهی وسیع تر ، از اشتباهات گذشته برای ساختن مجموعه بهتر درس بگیریم.

شرط سوم ؛ شکایت نکنیم!

نکته جالب در "شکایت کردن" این است که ما وقتی از کسی یا چیزی شکایت می کنیم ، باید حتما به این نتیجه رسیده باشیم که موقعیت بهتری هم وجود داشته است که ما نتوانستیم به آن دست پیدا کنیم، وگرنه هرگز شکایت نمی کردیم. با این وجود بیشتر مواقع حاضر نیستیم به جای بهانه گیری ، سرزنش کردن و شکایت کردن ، خطر کنیم و شرایط رسیدن به موقعیت بهتر را به وجود آوریم. به طور مثال اگر خود را در موقعیت کاری مناسبی نمی بینیم ، بهتر است به جای شکایت کردن ، یا از اشتباهات خود درس بگیریم و از صفر شروع کنیم و یا اینکه آن کار را برای همیشه رها کنیم. این وظیفه خود ماست که کاری متفاوت از قبل انجام دهیم وگرنه اگر همیشه همان کاری را بکنیم که انجام می داده ایم ، فقط به همان چیزی می رسیم که قبلا داشته ایم.

با پروراندن افکار مثبت در ذهن خود و برخورد منطقی با مشکلات ، به فردایی بهتر بیاندیشید و برای رسیدن به نماد برتر خود ، واسطه های اضافی را حذف کنید!! یا حق

The Best Of Leaders