.

  به امید روزی که با صدای بلند فریاد بزنیم ؛ "ای زمین تو می چرخی"!!

نوشته های زیر ، از صحبت هایی است که در جشن تولد دوسالگی وست ویژن فرصت بیان آنها مهیا نشد و ترجیح دادم از این طریق بخشی از آن ها را بازگو کنم.

     دوش وقت سحر از غصــــــــه نجـــاتم دادند                      و اندر آن ظلمت شب آب حیـــاتم دادند

     چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی                       آن شب قـــدر که این تازه براتـــم دادند

     من اگر کـــامرا گشتم و خوشدل چه عجب                       مستحق بودم و این ها به زکاتم دادند

     هـاتف آن روز به من مـــــژدۀ این دولت داد                        که بدان جور و جفا ، صبر و ثباتم دادند

     این همه شهد و شکر کز سخنم می ریزد                        اجر صبریست کز آن شاخه نباتم دادند

     همت حـــــافظ و انفاس ســـــحرخیزان بود                       کـــه ز بند غم ایــــــــام نجاتــــــم دادند 

به نام مولایم حسین

ابتدا عرض تسلیت دارم به مناسبت فرا رسیدن اربعین حسینی خدمت همه وست ویژنی ها و همه ایرانی ها و پس از آن عرض تبریک برای این عید بزرگ افتخار ملی و سـالروز تولد دو سالگی وست ویژن.

از آن شب دو سال گذشت... انگار همین چند شب پیش بود ، دو سال پر از تلاش ، سختی ، اضطراب ، خوشی و موفقیت. امروز وقت آن رسیده است که سپاسگزاری کنیم از بزرگ مردی که با همتی والا در طی این دو سال ، شبانه روز و بی دریغ زحمت کشید ، خیلی از سختی ها را تنهایی به دوش کشید ولی خسته نشد ، از نامردی ها دلش شکست ولی خم به ابرو نیاورد ، از بی ادبی های ما گذشت و با بزرگواری خودش به ما درس گذشت و معرفت داد. مردی که با فداکاری خودش غرور خیلی ها را خرید ، آبروی خیلی ها را حفظ کرد و شرف و ایمان خیلی ها را به آن ها برگرداند و با فکر بزرگ و گذشت والای خودش زندگی خیلی ها را تغییر داد. در یک جمله مردی که خستگی را خسته کرد...

گله کوچکی دارم از بعضی از دوستان که معتقدند اگر دستاوردی داشته اند ، تنها و تنها از همت و پشتکار خودشان بوده است. ابدا منکر تاثیر همت در رسیدن به نتیجه و موفقیت نیستم ، اما باید توجه داشته باشیم که اگر کشاورزی زمین مساعدی برای کشت در اختیار داشته باشد و ادعا کند که قدرت پرورش هر بذری را دارد، کاملا درست است اما غافل از اینکه یک بذر ساده کجا و لوبیای سحر آمیز این بزرگ مرد کجا که با رشد اعجاب انگیز خود از ابرهای تیره عبور کرد و ما را هم با خودش بالا برد. ابرهای سیاه جهل و درماندگی!! در آن ارتفاع به ما یاد داد که می شود عاشق وطن بود و ماند و با غرور ، ایمان ، شرف و پشتکار برای آبادی و پیشرفت میهن اسلامی خود کوشید و به نتیجه رسید. به امید روزی که با صدای بلند فریاد بزنیم ؛ "ای زمین تو می چرخی"!!! یا حق. خدا قوت...

نوشته شده در تاریخ 17 اسفند 85 توسط  ح.م

The Best Of Leaders